Ang pagtatalo hinggil sa panukalang batas ni Senador Robin Padilla ukol sa mandatoryong taunang drug testing para sa lahat ng halal at hinirang na opisyal ng gobyerno ay muling nagpapakita ng banggaan sa pagitan ng adhikaing moralidad at ng malinaw na limitasyon ng Konstitusyon.
Tama ang paalala ni Usec. Claire Castro: hindi maaaring ipagsawalang-bahala ang desisyon ng Korte Suprema noong 2008 (Social Justice Society vs Dangerous Drugs Board), na nagdeklarang labag sa Konstitusyon ang unibersal na mandatory drug testing para sa mga kandidato at akusado. Ito’y nakabatay sa malinaw na proteksiyon sa karapatang pantao, partikular sa privacy at due process. Ang pagbabalewala rito ay magbubukas ng pintuan sa maling paggamit ng kapangyarihan.
Gayunman, hindi rin dapat maliitin ang layunin ni Padilla. Ang panukala ay naglalayong ipakita na ang mga opisyal mismo—mula pangulo hanggang lokal—ay handang sumailalim sa pagsusuri upang masiguro ang kanilang integridad. Sa isang lipunang paulit-ulit na tinatamaan ng isyu ng droga, ang simbolismo ng naturang panukala ay makapangyarihan.
Ngunit nararapat na linawin: hindi sapat ang mabuting layunin kung salungat sa Saligang Batas. Kung nais talagang itaguyod ang drug-free governance, maaaring palakasin ang random drug testing, mas istriktong lifestyle checks, at mas malalim na integridad-based vetting para sa mga opisyal.
Sa huli, dapat manaig ang prinsipyo ng balanseng hustisya: pagtitiyak ng malinis na pamumuno nang hindi sinasakripisyo ang mga karapatan ng mamamayan.