Kabataan ang naging biktima sa nakakabahalang paulit-ulit na pagkukulang ng pamahalaan sa Philippines education budget. Ayon sa PBEd, ₱1.178 trilyon lamang ang nakalaan.
Sa ilalim ng 2026 National Expenditure Program Philippines, ito ay katumbas ng 3.8% GDP—malayo sa UNESCO education funding standard.
Ang pagkukulang na ito ay hindi lamang numero kundi malinaw na banta sa kinabukasan ng bawat Filipino student today.
Kung patuloy na ipagwawalang-bahala ng gobyerno ang tamang pondo, sino ang tunay na pinapaboran sa Philippine education system?
Habang lumalala ang classroom shortage—165,000 ayon kay Secretary Sonny Angara—nanatiling mabagal ang Philippine curriculum reform at reporma sa pagtuturo.
Bawat pisong nawawala ay nagiging dahilan ng pagkasayang ng oportunidad, pumipinsala sa susunod na henerasyon ng mga Filipino learners.
Hindi makatarungan na habang ibang bansa ay tumutugon sa global challenges, ang Pilipinas ay naiipit sa low quality education.
Hindi sapat ang retorika. Ang pagbubuo ng Education and Workforce Development Group (EWDG Philippines) ay hungkag kung walang malinaw na pananagutan.
Dapat tiyakin na bawat pisong inilaan ay napupunta sa guro, estudyante, at programang direktang nag-aangat sa Philippines education.
Ang edukasyon ang pundasyon ng bansa. Ang patuloy na pagkukulang ay hindi lamang kapabayaan kundi isang national education crisis Philippines.
Kung nais ng pamahalaan ng maayos na kinabukasan, dapat iprayoridad ang education reform Philippines—isang tunay na pamana para sa kabataan.