Ang kaso ni Apollo Quiboloy ay higit pa sa isang usaping legal—ito ay isang pagsubok kung kaya ba ng Pilipinas tumindig para sa katarungan kaysa sa impluwensya. Ang Estados Unidos ay hayagang humihiling ng kanyang extradition dahil sa mabibigat na kasong child sex trafficking, pandaraya, at money laundering. Ang mga ito ay hindi simpleng paratang kundi mga krimeng sumisira sa dangal at karapatang pantao.
Kung ang pamahalaan ay mag-aatubili, malinaw ang mensahe: pinoprotektahan natin ang makapangyarihan sa halip na ang biktima. May kasunduan tayong nilagdaan noong 1994 para sa extradition, at ang hindi pagtupad dito ay maglalagay sa bansa sa kahihiyan sa mata ng mundo. Higit pa rito, sisirain nito ang kredibilidad ng ating kampanya laban sa human trafficking at pang-aabuso.
Hindi maipagtatanggol ang argumento na dapat siyang litisin dito, lalo na kung ang mga pangunahing ebidensya at saksi ay nasa hurisdiksiyon ng Estados Unidos. Ang katarungan ay hindi dapat nakatali sa teritoryo kundi sa katotohanan.
Dapat ay malinaw ang paninindigan ng Pilipinas: isuko si Quiboloy. Ang pagpapanatili sa kanya ay hindi proteksyon ng pananampalataya, kundi pagtataksil sa mga inosente. Ang bansa ay dapat pumili—katarungan para sa biktima o kapangyarihan ng iisang tao.